Vanuit Tetebatu gingen we eerst naar de dokter in Mataram om een ‘go’ te vragen voor het duiken, aangezien Nick nog aan de antibiotica was. Althans, dat dachten we. De dokter vertelde ons dat de desbetreffende pillen vitaminepillen waren, dus dat de antibioticakuur al lang afgelopen was. Hij zou ons echter nog wat extra vitaminepillen meegeven en iets tegen het hoesten. Bij de apotheek bleek hij weer een scala aan pillen te krijgen, onder andere antibiotica tegen het hoesten, waar we geen donder van begrepen, want dat was echt niet nodig, maar we vermoeden dat toeristen op deze manier goed gebruikt worden voor het spekken van de kas.

Na een frietje en hamburger te hebben gegeten bij de Mac Donalds, de eerste keer in de hele reis, vertrokken we naar Gili Meno. We namen hetzelfde hotel als waar we eerst hadden gezeten, alleen kregen we nu een mooiere kamer dichter bij het strand voor een betere prijs. Ze hadden immers wat goed te maken. :) Als je in bed lag kan je zo door de ramen naar de zee kijken. We lieten de duikschool meteen weten dat we de cursus af wilden maken en dat was gelukkig mogelijk. ‘s Avonds aten we lekker sate bij ons hotel, waar we een hele mooie maansopgang zagen. We hadden dit beiden nog nooit gezien en het was fantastisch! Een knalrode maan steeg op helemaal vanaf de zeespiegel naar de hemel, echt adembenemend!

De volgende ochtend om 9 uur maakte Nick een vroege duik en kon ik mijn theorie besturen aangezien ik al de eerste duik had gemaakt. Rond 11 uur gingen we samen met Linda, onze instructeur, naar het zwembad op het andere eiland, Gili Air, om de zwembadsessie zo ver mogelijk af te maken. Als eerste moesten we een fitheidstest doen, wat inhield dat we 200 meter moesten zwemmen en 10 minuten moesten drijven in het water. Onze conditie was natuurlijk behoorlijk afgetakeld, maar gelukkig haalden we onze test desalnietemin zonder moeite. Na een heerlijke nasi goreng was het tijd voor de oefeningen in het zwembad. We hebben enorm gelachen, omdat ik door het accent van Linda – ze komt uit engeland – af en toe niet begreep wat ik moest doen.We oefenden o.a. wat je moet doen als je geen lucht meer hebt, hoe je je duikkleding in het water af en aan kan doen, hoe je je duikmasker weer op kunt zetten mocht hij af gaan etc etc. We kunnen niet anders zeggen dan dat we uitstekende les kregen. Aan het einde van de dag zaten we eindelijk romantisch met z’n tweetjes bij zonsondergang te genieten van een cocktail – iets wat we al wilden doen in de week dat Nick ziek werd. Daarna hebben we heerlijk gegeten bij Yaya warung waar de locals zelf ook komen. Het was weer vanouds lekker en goedkoop, maar wel een beetje donker want de stroom was uitgevallen.
De tweede duikdag bestond uit een ochtendsessie in het zwembad, waar Linda ons de laatste skills leerde. Daarna gingen we nog een keer duiken op Hans Reef, de plek van de eerste duik. Na een aantal skills in de zee te hebben geoefend, mochten we de onderzeewereld weer exploreren. ‘s Middags legden we ons theorie examen af, waarna we lekker wat gingen drinken aan de bar met de instructeurs van Blue Marlin. We dronken ons eerste biertje/pina colada (yum!) in drie weken en we hebben enorm gelachen met de duikgidsen Ronnie en Sonnie die niet erg goed bleken te kunnen rekenen. Ronnie bleek de oom van Sonnie te zijn, aangezien Sonnie de zoon was van Ronnie’s broer, maar, let op! Sonnie zou 24 zijn en Ronnie 22, al waren ze wel twee weken na elkaar geboren. Bovendien zou de broer van Ronnie 38 zijn, wat betekent dat hij Sonnie kreeg toen hij 14 was. Dat zou op zich nog kunnen, ware het niet dat Sonnie’s zus 28 was, wat zou betekenen dat de vader van Sonnie 10 was toen zijn eerste dochter werd geboren. Toen we probeerden uit te leggen dat dat wel heel onwaarschijnlijk was, raakte ook Sonnie in de knoop. We vermoeden dat ze eigenlijk niet wisten hoe oud hun familieleden waren, laat staan hoe oud ze zelf waren. We hebben enorm gelachen en de tijd vloog om. Aangezien de alcohol nogal hard aankwam, gingen we toch nog maar even overheerlijke curry eten bij Warung Yaya, waar nu wel elektriciteit was.
De laatste dag maakten we twee duiken, ieder op een andere plek. Het was fantastisch weer en de zee was eindelijk een spiegeltje, zoals het hoort rond deze tijd. Eerst gingen we naar Sunset Reef, een rif dat bekent staat om het roze koraal. Hier hebben we onder andere een cuttlefish, babyhaai en een schildpad gezien. Na een kop koffie op Gili Meno vertrokken we naar onze laatste duikplek, Halik Reef, waar we helaas geen haaien en schildpadden zagen, maar wel heel veel mooie grote vissen in schollen, garnalen, oranje en wit gestreepte clownfishes (zoals Nemo) en een aantal octopussen! Toen we op de boot terug zeiden dat het jammer was dat we geen haai hadden gezien deze keer. Zat een andere duiker ons fronsend aan te kijken. Toen beseften we eigenlijk pas hoe bijzonder het is om tijdens je cursus al op zo’n verschrikkelijk mooie plek te duiken en zoveel verschillende vissen, koralen en etc. te zien. Jammer genoeg zat het er hierna al weer op. Na een douche hadden we onze toeristische plicht vervuld. We hebben namelijk een schildpad vrij gelaten. Om de schilpaddenstand te herstellen is er namelijk een mannetje die de eieren raapt en ze in een beschermde omgeving laat uitkomen en laat groeien. Als ze groot genoeg zijn kan je een donatie doen en een schildpad uitkiezen die jezelf mag vrijlaten. Dit konden we ons natuurlijk niet voorbij laten gaan. Uit het zwembadje koos Nick een schildpad uit, we doopten hem theo en na een fotosessie heeft Nick hem op het strand gezet. Na eerst wat onwennig om zich heen te hebben gekeken begon Theo richting de zee te lopen en werd hij uiteindelijk door de branding meegenomen. Nog 1 keer met zijn kop boven het water om ons gedag te zeggen en daar ging hij. Het was echt supermooi om te zien. De laatste avond gingen we nog een keer de prachtige zonsondergang kijken, maar aangezien de stroom weer was uitgevallen, gingen we maar wat eten aan de andere kant van het eiland waar wel stroom was. Later begrepen we dat de generator waarschijnlijk te oud is, waardoor iedereen op Gili Meno om de beurt stroom krijgt. We hebben heerlijk gegeten bij een warung van een Sumatraanse man, die een verse vis voor ons klaar maakte. Hierna namen we nog een aantal afzakkertjes bij de bar met onder andere Linda, die hier zat omdat het haar beurt was om zonder stroom te zitten en dit pas weer om 11 uur aan zou gaan.

We zijn echt blij dat we weer zijn teruggegaan naar Gili Meno en dat we hier de duikcursus hebben afgemaakt. Omdat we iedereen al kenden van ons vorig bezoek werden we hartelijk ontvangen en was het alsof we in een warm bad werden ondergedompeld. De mensen hier zijn eerst wat stug (dat komt waarschijnlijk door de vele toeristen), maar als je daar even doorheen prikt en in ons steenkolen bahasa met ze probeert te converseren zijn ze zo aardig en vriendelijk. Zonder een praatje kom je er in ieder geval niet vanaf. Toen we met de boot weggingen richting Lombok om naar Bali te gaan, hadden we toch wel een beetje heimwee terug naar Meno.

Op onze reis naar Bali hadden we een tour geboekt die ons helemaal naar Ubud zou brengen. Dat was na een korte berekening even duur als zelf alles regelen dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Na de boottocht naar Lombok zaten we met een nederlands meisje en haar moeder in de shuttlebus. Na een tijdje gepraat te hebben vroegen we tussen neus en lippen door waar ze vandaan kwamen. Dat bleek dus Amstelveen te zijn en wel uit Waardhuizen. haha. Na wat navragen bleken we veel gemeenschappelijke mensen te kennen. Jorinde bleek zelfs vroeger met Tom Vos te hebben gehad. Af en toe is de wereld toch klein. Na een saaie ferry tocht van 5 uur kwamen we uiteindelijk aan op Bali. We zullen later jullie hier een update over geven, maar ik kan wel alvast een tipje van de sluier oplichten dat het even slikken was (supertoeristisch en westers), maar dat het hier wel heel leuk en mooi is.

Tags: ,

Leave a Reply

*